güle güle eski yıl hoşgeldin yeni yıl

Nihayet tedavimiz oldu ve eve geldik.

Ameliyat gününün sabahında kızımız olayın detaylarını bilmiyor ve de gayet sakin görünüyordu.. aslında ali , ablam ve bende gayet sakindik ama sıkıntılı bir sakinlikti bu.

taki görevli bize eşlik ederek yeşil ameliyat önlüğünü giydirip ameliyathanenin kapısına gelince benim kalbim daha hızlı çarpmaya başladı ve Ali ile ablamı bekleme salonuna aldılar. Naz ve ben beklemeye başladık. Naz yeşil önlüğüm içinde değişik bu kıyafetle ilgili yorumlar yapıyordu!!

5 dakika sonra dr amca gelip naz'ı kucağına alarak ameliyathaneye girdi.

bol şanslar dliyip alnından öptüm. hiç farkında değilim o an ağladığımı hissettim. ne zor bir durum:( yarım saat beklemenin sonunda dr. çagırıp ameliyatın bittiğini, durumunun iyi olduğunu ve yarım saate kadar bize vereceklerini eve gidebileceğimizi soyledi.

ama itiraf ediyorum en zoru ameliyathanenin önünde haber beklemekti.

bu resim naz!ın evdeki ilk yarım saatinde çekebildiğim fotosu 2 poz çektim başkada vaktim olmadı dersem inanın!!!

ama suratle iyileşti. tabiki halalar,dayılar,teyzeler,babanne,dede,komşular,arkadaşlar derken ilgiyede çok cabuk alıştı. zaten cok ta severiz ilgiyi:)

pazartesi günü cok ısrar etti ve okula gitti. dikişler alındı. tatlı kaşınmaları başladı..

Allahım kimselere helede hiç bir çocuğa zarar vermesin. hasta olmasınlar ne olur!!

Bu çocuklar harika:)

neden mi? kardeşi tedavi olacakya ! Efede tedavi olmak istiyormuş:)

gelde gülme:)))

Naz diyorki: Anne belki efeninde tedavi olması gerekiyordur. noolursun dr.a söyle!!

"Çocuk olmanın dayanılmaz hafifliği "bu olsa gerek..

Biz hasta olmasınlar diye gözünün içine bakıyoruz. Onlar beraber hasta olmaya çalışıyor.

Çocuklar hasta olmasın

Sanırım her annenin en büyük temennisidir, çocuklarının hasta olmaması.

onların canı yandığında bizimkide yanar. Hatta çoğu zaman "onların yerine ben hasta olsam " diye düşünürüm. Annelik içgüdüsü olsa gerek!

Ama geçen hafa Naz'ın kasığındaki farkettiğimiz şişlik için hastaneye gittik. fıtık olduğunu öğrendik ve dr.önümüzdeki hafta küçük bir opersyonla alması gerektiğini söyledi:(

Umarım en kolay şekilde atlatırız. yinede Allah dermansız dert vermesin

ATA'yı ziyaret ettik.

Okuldaki şiir okuma ve tören sonrası teyzemiz ve çocuklar Anıtkabir'i ziyarete gitmek istediler.

çok kalabalık olacağını söyledim ama beni dinlemediler!

Kalabalıktı ama izdiham yoktu. Herşey gayet düzenliydi.ziyeretimizi tamamladıktan sonra eve dönüş yolunda yorgunluktan sızdılar arabada:)

10 kasımda şiir okuduk

Öğretmenimiz Efe ve Naz'a 10 kasım Atatürk'ü anma töreni için

şiir okuma görev vermiş.

akşamdan strese girdiler .bildikleri şiiri unutttular, okuyamadılar vs.vs.

sabah kalkınca bakarız dedik fazla üstüne gittim galiba diye düşündüm:(

neyseki sabah kalkınca normale döndüler.

Kahvaltı yapıp okula gittik . Öğretmen bir prova yaptı.

"gayet güzel" dedi.

sıra onlara geldi. o kadar güzel okudular ki .."r" harflerini yutarak ve hararetli

bir şekilde !!!okudular ...gözlerim yaşardı:)

niye yaşardı bilmem? anne olmak bazen açıklanamayan şeyler

yaptırıyor galiba insana!

efe'nin şiiri bittiğinde zaten törenin uzamasından dolayı sıkılan liseli öğrencilerden

ıslık , alkış ve bravo karışımı sesler yükselince Okulun Müdürü mikrofonu eline

alıp " buraya eğlenmeye gelmedik sakin olun çocuklar" şeklinde bir anons yapmak zorunda kaldı....:)))

Jimnastik kursuna başladık

20. Ekimde kursa başladılar şimdilik heves güves gidiyorlar. umarım devam ederler.

gerçi cumartesi-pazar ali ve benim için sabah erken uyanma gibi bir dejavantajı var ama

olsun! onlar severek gitsin yeterki. biz de sıraya koyduk bir o birgün ben götürüyoruz.

hoca jimnastik kıyafeti vermiş.

yeşil tşort-siyah badi-beyaz çorap. heveslenip giydiler.

naz!dan birde çevirme aleti (hulahom) istemişler evin içinde çevirip duruyorlar.